โลกใหม่ New world



หนึ่งบทจากหนังสือในความคิด "ภาพเพียง"





เราเหม่อมองก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนฟ้าของการเดินทางอันยาวนาน ด้วยความเข้าใจว่าหลายๆอย่างเปลี่ยนแปลง ทั้งที่ความเป็นจริงทุกสิ่งไม่ได้เปลี่ยนไป มองตรงไปข้างหน้า นานๆทีจะมีรถวิ่งสวนมา นี่คงจะใกล้โลกใหม่เข้าไปทุกที แดดยังแรงแทงตา เศษหินจากไหนไม่รู้ยังร่อนมาฉะกับกระจกหน้ารถที่ร้าวจวนจะสุดจากฝากซ้ายไปขวา ถ้าเจอก้อนใหญ่ๆเข้าก็คงจะเปรี้ยงจบกัน แต่ทำยังไงได้ บางทีกระจกมันอาจไม่จำเป็นก็ได้


จากเหนือฟ้าสู่ปลายยอดภูเขาหิน มองไล่ลงมาจนถึงเนินริมทาง เราเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังชูมือโบกรถให้หยุด ด้วยสัญชาตญาณหรือสติที่ลืมทิ้งไว้บนภูเขาหินเบื้องหน้า เราชะลอรถลงช้าๆจนหยุดนิ่งข้างๆชายคนนั้น ไม่มีความรู้สึกกลัวใดๆในผืนดินอันกว้างใหญ่ที่ไร้ผู้คนแห่งนี้


“ไปด้วยกันได้ อีฟยูว้อน” เราลดกระจกแล้วบอกออกไป

“แต้งกิ้ว” เขาตอบกลับด้วยแววตาอันลุ่มลึกและให้เกียรติ

“ผมต้องไปเอาม้าที่บ้าน ขับไปข้างหน้าอีกไม่ไกล เดี๋ยวผมนำทางให้” ชายอินเดียนแดงวัยกลางคนเอ่ยบอกด้วยโทนเสียงทุ้มๆแต่กังวาลลึกเข้ามาถึงในจิตใจ

“ได้สิ” ผมตอบกลับพร้อมเปิดประตูรับเพื่อนใหม่โดยไม่มีข้อแม้และความระแวงสงสัย


มองย้อนกลับผ่านกระจกมองหลัง รถที่เพิ่งวิ่งสวนกันก็หายไปแล้วกับแสงจร้าคลุกฝุ่น เหลือเพียงถนนที่ทอดยาวจากอดีตสู่อนาคตเบื้องหน้า ส่วนเมฆยังคงลอยละล่องอยู่เหมือนเดิม


ขับมาได้ซักพัก เขาก็บอกให้เลี้ยวลงไปทางถนนลูกรังที่ดูแล้วคงไม่มีรถคันไหนจะวิ่งตามเข้าไปเป็นแน่ เห็นอยู่เพียงต้นกระบองเพชร และดงพุ่มหญ้าในทะเลทราย กับกลุ่มภูเขาหินไกลๆเบื้องหน้า เราค่อยๆขับลงไปอย่างระมัดระวัง นึกถึงเรื่องราวมากมายที่ได้ผ่าน มันช่างห่างไกลเหลือเกิน โลกของเรานี้ คงน้อยนักที่เข้าใจ รากแท้จริงหยั่งลึกเกินสิ่งใด


ไม่มีบทสนทนาระหว่างเส้นทาง เราต่างลดกระจกลง ให้ลมและแสงแดดได้ผ่านเข้ามาเปลี่ยนความเงียบเป็นความอื้ออึงก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นความสงบลึกในหัวใจ ไม่มีอะไรขวางหน้าให้สายตาได้มองไปสุดฟ้าไกล


“คุณมาไกลมากน่ะ” ชายอินเดียนแดงเอ่ยขึ้น เราไม่คิดว่ามันเป็นคำถามหรือคำตอบ เป็นเสียงของเขาหรือของลม และไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ได้แต่พยายามจับความรู้สึกและเรื่องราวทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นและหลับตาลงเพื่อทำความเข้าใจ


“แป้นๆ” เสียงแตรรถดังลั่นปลุกสติให้ลืมตาขึ้น ที่เห็นเบื้องหน้าคือภูเขาหินลูกเดิมที่ได้ผ่าน กับเส้นทางจากอดีตสู่อนาคตเบื้องหน้า รถคันนั้นยังคงวิ่งสวนมา ไม่มีชายอินเดียนแดงในรถ ไม่มีถนนลูกรัง ไม่มีบทสนทนา เมฆยังคงลอยเด่นอยู่บนฟ้ากว้างเหมือนเดิม เรามองดูภูเขาหินที่สูงตระหง่านด้วยความสงบลึกในใจ ไม่มีใครยืนชูมือโบกรถอยู่ตรงนั้น แต่เรื่องราวทุกอย่างได้เกิดขึ้นและถูกบันทึกไว้แล้วในความทรงจำของการเดินทางอันยาวนาน แล้วโลกใบใหม่ก็เข้ามาแทนที่ใบเดิม พร้อมๆกับภาพของภูเขาหินที่ค่อยๆเลื่อนผ่านไปช้าๆ


#ภาพเพียง